ΑΜΕΡΙΚΑ Η ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΩΝ

ΑΜΕΡΙΚΑ Η ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΩΝ Με λένε Οδυσσέα! Είμαι ένας Οδυσσέας χωρίς συντρόφους, χωρίς Ιθάκη, χωρίς ευγενική καταγωγή, χωρίς πιστό σκυλί, γυναίκα, γιο, πατέρα. Τσάμπα Οδυσσέας! Μόνο το ταξίδι έχω. Τη φυγή μετά το φονικό που με βάραινε στις πλάτες. Αμέρικα, η γη της επαγγελίας, που υπόσχεται τη σωτηρία μου, την σωτηρία όλων όσων με γνώρισαν. Έμαθα η ζωή μου να 'ναι αυτή. Το φονικό. Το αίμα. Έμαθα να 'μαι υποτακτικός μεγάλου αφεντικού, σκλάβος πάλι, Γραικός για πάντα, γκρεμός ζωή για πάντα. Και αλλά νόμιζα. Και ήταν καιρός να αλλάξουν τα πράγματα. Και θα άλλαζαν, ούτως ή άλλως! Τώρα είμαι πάμπλουτος! Τα κατάφερα! Τα κατάφερα, μόνος μου, εντελώς μόνος! Ένα αγόρι 12 χρονών ήμουν απ’ τα βουνά και τα νησιά τα όλο αλμύρα, ήμουν. Και να τι έγινα. Να!... Τι έγινα; Πλούσιος!... Και τώρα; Τι θ’ απογίνω τώρα; Δεν ήξερα πως το ανθρώπινο σώμα, έχει τόσα δάκρυα! Έξω χιονίζει. Έχω ανάγκη από κάτι καθαρό. Από κάτι λευκό. Λυγίζουν τα πόδια μου. Πιάνομαι από τον κορμό ενός δέντρου. Δεν πέφτω. Αισθάνομαι πως δεν ανήκω. Ποτέ δεν ανήκα. Παντού περίσσευα. Παντού δεν χώραγα... Σκέφτομαι ότι όσα έζησα, όσα γεύτηκα… Όλα δανικά τα άρπαξα, δικό μου δεν αξιώθηκα να έχω τίποτα ποτέ… Είμαι ένας Οδυσσέας χωρίς Ιθάκη…